അവീറിലെ വിശുദ്ധ വൃക്ഷങ്ങൾ

1997ല്‍ ദുബൈ അവീര്‍ റോഡില്‍ അല്‍ ഐന്‍/ഒമാനിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിത്തിരിവില്‍ ഒരു round about ഉണ്ടായിരുന്നു്. അതിന്റെ നടുവിലായി കുറേ മുറ്റിയ ഗഫ് മരങ്ങള്‍ (Prosopis cineraria) ഉണ്ടായിരുന്നു. Road വികസന പത്ഥതിയുടെ ഭാഗമായി Construction പണി നടന്നപ്പോള്‍ ഗഫ് വൃക്ഷങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനായി പരിസ്ഥിധി മന്ത്രാലയം 1995 മുതല്‍ തന്നെ പ്രായമാ ഗഫ്ഫ് വൃക്ഷങ്ങളുടെ ചുറ്റും fencing നിര്‍മിക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഈ Round aboutലെ വൃക്ഷങ്ങള്‍ക്കും fencing ഏര്‍പ്പെടുത്തി.

ഈ വൃക്ഷങ്ങള്‍ പിഴുതു മാറ്റാന്‍ ആരെക്കൊണ്ടും കഴിയില്ല എന്നായിരുന്നു ജനങ്ങളുടെ (പഠാണ്‍, പഞ്ചു, മല്ലു) വിശ്വാസം. മരം പിഴുതാന്‍ വന്ന Bulldozer Operatorനു ഹൃദയാഖാതം സംഭവിച്ചു. Bulldozer കേടാകുന്നു. Contractorനു പണം കിട്ടാതെ കടം മുട്ടി നാടു വിടുന്നു്.
ഈ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണു സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ fencing നിര്‍മ്മിച്ചതെന്നു് ഇതിന്റെ യധാര്‍ത്ഥ കാരണം മനസിലാക്കാനുള്ള വിവരമില്ലാത്ത പണിക്കാരു് കരുതി. സാധാരണ എല്ലാ construction siteലും സഭവിക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങൾ കാരണങ്ങളായി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു് ഈ മരങ്ങളെ വിശുദ്ധ വൃക്ഷങ്ങളായി അവ്രവർ കരുതി തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ വൃക്ഷം ദൈവമായി. വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ ചന്നനത്തിരികളും മെഴുകുതിരികളും, ചുവപ്പും പച്ചയും നിറത്തിലുള്ള ribbonകള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി.

ദുബൈ വികസിക്കുന്നതനുസരിച്ച് റോഡു് പണികളും ക്രമത്തിനു് പുരോഗമിച്ചു്. Round about ഒഴിവാക്കി Over bridge ന്റെ പണി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ Municipality വൃക്ഷങ്ങളെ ഓരോന്നായി പിഴുതെടുത്ത് Mushrif Desert Parkനു ചുറ്റുമുള്ള Guff Forest conservation buffer zoneല്‍ കൊണ്ടുപോയി സ്ഥാപിച്ചു്.

വിശുദ്ധ വൃക്ഷങ്ങളും, മെഴുകുതിരികളും, വിശ്വാസവും, എല്ലാം സ്വാഹ.

P.S.
വൃക്ഷത്തിന്റെ ഇലകള്‍ ഒടിച്ചാല്‍ രക്തം വരും എന്നൊരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ വൃക്ഷത്തിന്റെ കടുത്ത വിശ്വാസികളായ മൂന്നുപേരെയും (ഒരു മല്ലു, രണ്ടു ഗുജറാത്തികൾ) കൂട്ടി സംശയം തീര്‍ത്തുകൊടുക്കാനായി രാത്രി രണ്ടു മണിക്ക് അവിടെ വണ്ടിയോടിച്ചു പോയി. വേലി ചാടിക്കടന്നു് വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ചന്നനത്തിരിയും, ചുവന്ന പട്ടും കുന്ത്രാണ്ടവും എല്ലാം നല്ലതുപോലെ ചവിട്ടി കളഞ്ഞശേഷം മരത്തില്‍ കയറി ഇല ഒടിച്ചു കാണിച്ചു് കൊടുത്തിട്ടുമുണ്ടു്.

Nayak : The Hero (1966)

തീവണ്ടി ചിത്രങ്ങൾ എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണു്. Murder on the Orient Express, #20 Madras Mail, Dajeeling Limted. അതുപോലൊരു ചിത്രമാണു് സത്യജിത് റായ് സംവിധാനം ചെയ്ത "നായൿ" എന്ന സിനിമ. (Wes Anderson നിർമിച്ച Dajeeling Limted എന്ന സിനിമയിലൂടെയാണു് ഈ സിനിമയെ ഞാൻ പരിചയപ്പെടുന്നതു്. Anderson അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം, നായൿ എന്ന സിനിമയുടെ കഥയുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലെങ്കിൽ പോലും സത്യജിത് റായിക്കാണു് സമർപ്പിച്ചതു്. )

മുകളിൽ പറഞ്ഞ സിനിമകളിൽ ഉള്ളതുപോലെ ദുർമരണങ്ങൾ ഒന്നും ഈ സിനിമയിൽ ഇല്ല. പക്ഷെ ജീവിച്ചുകൊണ്ടു മരിക്കുന്ന ഒരു സിനിമ നടനെ പരിചയപ്പെടാം.



Plot:
ഒരു പ്രശസ്ത സിനിമ നടൻ (അരിന്ദം മുക്കർജീ) അഭിനയത്തിനുള്ള പുരസ്കാരം സ്വീകരിക്കാനായി ദില്ലിയിലേക്ക് തീവണ്ടിയിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങളാണു് ഈ സിനിമ. സമൂഹത്തിലുള്ള പല മേഖലയിലുള്ളവരെ അദ്ദേഹം കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അരിന്ദുവിന്റെ ഗ്ലാമറിൽ ഒട്ടും ഭ്രമിക്കാത്ത അദിതി സെൻഗുപ്ത എന്ന പത്രപ്രവർത്തകയെ അദ്ദേഹം പരിചയപ്പെടുന്നു. യാത്രക്കിടയിൽ അരിന്ദം മനസുതുറന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിത രഹസ്യങ്ങൾ അദിതിയോട് പറയുന്നതാണു് കഥ.

അരിന്ദവും ശങ്കറും നാടക നടന്മാരായിരുന്നു. കച്ചവടം സിനിമയിലെ കലാമൂല്യങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ആശയത്തിന്റെ വക്താവായിരുന്നു ശങ്കർ. അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതോടെ അരിന്ദം സിനിമയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

നാടകവും സിനിമയും തമ്മിലുള്ള ആശയപരമായ വിത്യാസങ്ങൾ ഇവർ തമ്മിലുള്ള ചുരുങ്ങിയ കുറച്ചു് വരികളിൽ ലളിതമായി തന്നെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

സിനിമയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്ന ചില പ്രത്യേകതകൾ.

എതിർ സീറ്റുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന അദിതിയും (ഷർമീള ഡഗോർ) അരിന്ദവും സ്റ്റേഷനിൽ എത്തുമ്പോൾ ഇരുവരും ഫ്രേയിമിന്റെ ഇരുവശത്താണുള്ളതു്. നടുക്ക് ജനാലയിലൂടെ അരിന്ദം മുക്കർജിയുടെ ആരാധകർ അദ്ദേഹത്തെ കാണാനായി ജനാലയിൽ മുട്ടുന്നു. ഈ അവസരത്തിൽ അദിതി അനുഭവിക്കുന്ന സഭാകംഭം പ്രേക്ഷകരിലും പകരുന്നു.

വളരെ ലളിതമായ ഫ്രേയിമുകളും സംഭാഷണങ്ങളും അളന്നു കുറിച്ചു് തിട്ടപ്പെടുത്തിയ മനോഹരമായ മുഹൂർത്തങ്ങളുള്ള ഒരു സിനിമയാണു് ഇതു്.
ഒരു സെക്കന്റുപോലും ബോറടിപ്പിക്കില്ല എന്നു കരുതുന്നു്. കാണാത്തവർ കാണുക.
എല്ലാ മെഗാസ്റ്റാറുകളും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ചിത്രം കൂടിയാണു്. നല്ല അഭിനയം കാണാൻ മാത്രമല്ല. ഒരു നല്ല നടൻ എങ്ങനെ വലുതായി വഷളാകുന്നു എന്നും പഠിക്കാൻ.

എന്താണു് കല

അർത്ഥശൂന്യമാ ചോദ്യം. കലരൂപം എന്നു മുദ്രകുത്തുന്നതു് എന്തും കലയാണു്. എം എഫ് ഹുസൈൻ ചിത്രങ്ങളും, കാനായി ശില്പങ്ങളും, ഡ വിഞ്ചി ചിത്രങ്ങളും, എന്തിനു് സിൽസില പോലും കലാ സൃഷ്ടിക്കളാണു്. സൃഷ്ടികർത്താവു് അതിനെ കലയായി അവതരിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അതു്  കലയായി കഴിഞ്ഞു. അതെല്ലാം കലയാണോ അല്ലയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കം ഇല്ല.

പക്ഷെ അവിടെ തീരുന്നില്ല. കലാകാരൻ കലരൂപം സൃഷ്ടിക്കുന്നതു് അവന്റെ മനസിൽ ഉതിക്കുന്ന ആശയം ജനങ്ങളെ വിളിച്ചു കാട്ടണം എന്ന വ്യഗ്രത ഉള്ളതുകൊണ്ടു തന്നെയാണു്.  സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കലാരൂപം ഏതു് തരത്തിൽ പെടുത്തണം എന്നു തീരുമാനിക്കെണ്ടതു് കലാകാരനല്ല.  അതു് തീരുമാനിക്കേണ്ടതു് ഞാനും നിങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രേക്ഷകരാണു്. കല ശ്രേഷ്ടമായിരിക്കാം, ബോർ ആയ്യിരിക്കാം, വെറും കൂതറ, ആയിരിക്കാം, അസഭ്യം വിളിച്ചു പറയത്തക്കതായിരിക്കാം. ഇതെല്ലാം തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം  പ്രേക്ഷനുണ്ടു്.

ഒരു കലാ രൂപം നല്ലതാണോ എന്നു തീരുമാനിക്കാൻ ആഗോള തലത്തിൽ മാനദണ്ഢങ്ങൾ ഉണ്ടോ?

ഇല്ല.  Bureau Veritas ഈ മേഖലയിൽ certification കൊടുക്കുന്നുമില്ല.   ആകെയുള്ള മുഴക്കോൽ പണം മാത്രമാണു്.  മോഹ വില. പ്രേക്ഷകനു് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കലാരൂപം വാങ്ങാൻ കൊടുക്കുന്ന പണം.  അപ്പോൾ പണം  കൊണ്ടു കലയെ അളക്കാൻ പറ്റുമോ?  അവിടെയും വിശാലമായ ഒരു തർക്കത്തിനു് ഇടമുണ്ടു്.

കല ജനങ്ങൾക്ക് എന്തു് ഗുണമാണു് നൾഗുന്നതു്? കലാസൃഷ്ടികൾ നമ്മളെ നല്ല മനുഷ്യരാക്കാൻ സഹായിക്കുമോ? തീർച്ചയായും കഴിയും എന്നു തന്നെ പറയണം. ഞാൻ കല ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണു്. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കാണാൻ കഴിയാത്ത പലതും കലാ ബിമ്പങ്ങളിലൂടെ കാണാനും ആസ്വദിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. അപ്പോൾ കലരൂപങ്ങൾ പ്രേക്ഷകന്റെ മനസിനെ ഉണർത്തുന്ന ഒന്നാണു്. സൃഷ്ടികർത്താവു് ഉദ്ദേശിക്കാത്ത തലങ്ങളിൽ ആ കലാസൃഷ്ടി പ്രേക്ഷകന്റെ മനസിനെ സ്വധീനിക്കുമ്പോൾ ആ വ്യക്തിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതു് മികച്ച കലാസൃഷ്ടിയായി തീരുന്നു. അസ്വാദനം ആപെക്ഷികമാണു് എന്നും പ്രേക്ഷകൻ ഉൾക്കൊള്ളുമ്പോൾ എല്ലാ കലാരൂപങ്ങളും അതു് പ്രേക്ഷരിൽ വ്യതസ്ത വികാരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നു മനസിലാക്കാൻ കഴിയും.

കല മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്നു. ചുറ്റും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തത തരുന്നു. മറ്റൊരു ജീവജാലങ്ങളും അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു മറ്റുള്ളവർക്ക്  ആസ്വദിക്കാൻ വേണ്ടി കലാരൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. കല എന്നെ മൃഗവികാരങ്ങളിൽ നിന്നും ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യനാക്കി ഉയർത്തുന്നു. ഭക്ഷിക്കുകയും, ഭോഗിക്കുകയും, ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വെറും ഒരു മാംസപിണ്ഡമല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവു തരുന്നു്.

സൈക്കിൾ ഫത്വ

പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടുന്നതിന് ഫത്‌വ


അപ്പോൾ ബുർഖ ധരിക്കാതെ മുസ്ലീം സ്ത്രീകൾ വിമാനം ഓടിക്കാമോ?


ഇറാനിലും, ഇമറാത്തിലും, ഖത്തറിലും, പാകിസ്ഥാനിലും  എല്ലാം സ്ത്രീകൾ വിമാനം പറപ്പിക്കുന്നുണ്ടു്. ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലീമുകൾ  വിത്യസ്തരാണോ?

Woman becomes Etihad's100th cadet pilot
Shahla Dehvari - A young Iranian woman pilot
CAPTAIN AYESHA RABIA NAVEED, PIA

ഇന്ത്യയിൽ ഇനി എന്നാണാവോ ഒരു മുസ്ലിം  സ്ത്രീ airline captain ആകുന്നതു്. 

Salad Fingers - Cage

കേരള പൈതൃകം

ഈ അടുത്ത കാലത്തു് ശ്രീ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ എഴുതിയ ചില ലേഖനങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശം പ്രകാരം ചില ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കുകയുണ്ടായി. അതിൽ ഒന്നാണു് ബർബോസയും സഹപാടികളും 1510കളിൽ മലബാർ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ എഴുതിയ ചില രേഖകൾ.

ഈ സനാതന ഭാരതീയ സംസ്കൃതി എന്നൊക്കെ ശ്രീ ഗോപാലകൃഷ്ണൻ പറയുന്നതു് എവിടുള്ള സംസ്കൃതിയുടെ കാര്യമാണു് എന്നു മനസിലാകുന്നില്ല. ഉജ്ജയിനി, മോഹഞ്ചദാരോ, ദ്വാരക അങ്ങനെ ദൂരത്തുള്ള സ്ഥലങ്ങളുടെ കാര്യമായതു കൊണ്ടു് നാട്ടുകാർ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞെന്നിരിക്കില്ല.

A Description of the coast of East Africa and Malabar
By Duarte Barbosa
Page 116

മലബാറിൽ ന്യായ നടപടികൾ ഇപ്രകാരം വിവരിക്കുന്നു.

And justice is administered according to the qualities of the persons, because there are divers sects and laws amongst them; that is to say, of gentlemen, Chetres, Guzurates, Brabares, who are very honourable people; and thence downwards there are also divers sects of low and base people who are all serfs of the king, or of the other lords and governors of the country. And if any of these low people commits a robbery, concerning which a complaint has been made to the king or to the governor, they send to take the robber, and if they find the thing stolen in his hand, or if he confess that he did it, if he is a Gentile, they take him to a place where they carry out executions...

അതു് ഞ്യായം.

അപ്പോൾ പിടിച്ചെടുത്ത തൊണ്ടി?

...and the stolen property is appropriated to the governor without its owner recovering anything, because their law so disposes, doing justice on the thief.

ഇനി തൊണ്ടി കണ്ടെത്തിയില്ലെങ്കിലോ?
കുറ്റം അരോപിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തി കുറ്റം സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ എണ്ണ തിളപ്പിച്ച് വ്യക്തിയുടേ കൈ വിരലുകൾ അതിൽ മൂക്കിപ്പിക്കും. കൈ തുണി കൊണ്ടു മൂടിക്കെട്ടും. മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വിരലുകൾ പരിശോദിക്കും. വൃണങ്ങളോ പൊള്ളലുകളോ ഇല്ലെങ്കിൽ കുറ്റവിമുക്തനായി പ്രഖ്യാപിക്കും. വിരലുകൾ പൊള്ളിയാൽ അതി ക്രൂരമായ വധശിക്ഷ വിധിക്കും.

ഇതെല്ലാം ഭാരതീയ പൈതൃകത്തിന്റെ ഏതു് വിധിപ്രകാരമുള്ള നിയമങ്ങളാണു് എന്നു കൂടി വ്യക്തമാക്കി തരും എന്നു കരുതുന്നു. കേരളത്തിന്റെ പൈതൃകവും ഇതുമായി വല്ല ബന്ധവും ഉണ്ടോ?

മലയാളം-ഫോട്ടോ-കവിത-ബ്ലോഗ്

ഒരു നല്ല മലയാളം ഫോട്ടോ ബ്ലോഗർ ആകണമെങ്കില്‍ ഒരു നല്ല കവി കൂടി ആകണമോ?
കവിത ഇല്ലാതെയും നല്ല ഫോട്ടോഗ്രാഫുകൾക്ക് നിനനില്പ് ഉണ്ടാകുമോ?

പ്രശസ്തരായ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരിൽ എത്രപേർ ഈ ഏർപ്പാടു് ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്?

ചില മലയാളം ഫോട്ടോ ബ്ലോഗുകൾ സന്ദർശിച്ചാൽ ഇങ്ങനെ ചില ചോദ്യങ്ങൾ മനസിൽ ഉദിച്ചേക്കാം.

കവിത എന്നു ഉദ്ദേശിച്ചത് ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ദൃശ്യമാകുന്ന   രൂപാത്മക കവിതകളയെല്ല. എന്തെങ്കിലും ഒരു ചിത്രം, നല്ലതായാലും മോശമായാലും, എടുത്ത ശേഷം അതിന്റെ മൂട്ടിൽ:

"അന്തരാളങ്ങളിൽ മുന്തിരിങ്ങ
കുന്തിരിക്കം പോലെ വെന്തൂലഞ്ഞു"

അല്ലെങ്കിൽ യിംഗ്ലീസിൽ:

The wonders of unders
of the waters and the gutters.
why not this you see,
beuatiful of the blue sea

എന്നിങ്ങനെ സഗീറിയൻ മലയാളത്തിലും ഹരികുമാറിയന്‍ ഇംഗ്ലീഷിലും വള  വളാന്നു എഴുതി വെക്കുന്ന  ഏർപ്പാടിനെ കുറിച്ചാണു്  പറയുന്നതു്.

Barber shopൽ താടി വടിക്കാൻ തല ഉയർത്തികൊടുക്കുമ്പോൾ ചുവരിൽ കാണുന്ന ചില posterകൾ ഉണ്ട്. എങ്ങാണ്ടുനിന്നും അടിച്ചു മാറ്റിയ ചിത്രങ്ങൾക്ക് കിഴേ വേറെ എങ്ങാണ്ടുനിന്നും അടിച്ചുമാറ്റിയ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ചില വരികൾ തിരുക്കിക്കയറ്റി  തമ്പാന്നൂർ bus standൽ തറയിൽ ഇട്ട് വില്കുന്ന posterകൾ.  ബ്ലോഗിൽ കാണുന്ന ചില നല്ല ചിത്രങ്ങളും അതിന്റെ കീഴിലെ വരികളും കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് അതാണു് ഓർമ്മവരുന്നതു്.

ആ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഫോട്ടോ ബ്ലോഗുകൾ എന്ന ഈ  മാദ്ധ്യമം താഴ്ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണു്. എല്ലാ മലയാള ബ്ലോഗ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരും ഇതാണു് ചെയ്യുന്നതു് എന്നു് പറയുന്നില്ല.  ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫിനെ കുറിച്ച് കവിത എഴുതാൻ ഒരിക്കലും പാടില്ല എന്നും ഞാൻ ശാഠ്യം പിടിക്കുകയല്ല.

ഏതൊരു കവിതയും ഒരു ഭാഷയുടേ മാത്രം ആവിഷ്കാരമാണു്.  എന്നാൽ ഫോട്ടോഗ്രഫി അങ്ങനെയല്ല. ഫോട്ടോഗ്രാഫിനെ ഒരു ഭാഷയുടേ വരമ്പുകളിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതു് വഴി ആ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രേക്ഷകവൃത്തം ചുരുങ്ങുകയാണു്.

ഇന്നു മലയാളം ഫോട്ടോ ബ്ലോഗുകളുടെ പ്രേക്ഷകരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ വായിച്ചാൽ മനസിലാകുന്നതു്  അവർ ഫോട്ടോഗ്രഫിയല്ല ആസ്വദിക്കുന്നതു് എന്നാണു്. അതിന്റെ കൂടെയുള്ള മലയാള കവിതയാണെന്നു തോന്നാറുണ്ടു്.  അങ്ങനെ കവിതകൾക്ക് മാറ്റുകൂട്ടാൻ വെറുമൊരു  അലങ്കാര വസ്തുവായി ഫോട്ടോഗ്രഫി  ചുരുങ്ങുകയാണു്. ഒരു ചിത്രത്തിനു് കവിതയുടെ അകമ്പടിയില്ലാതെ  അതിന്റെ മേന്മയുടേ ബലത്തിൽ  സ്വന്തമായി നില്ക്കാൻ കഴിയണം.

ഈ കവിത-ഫോട്ടോ-ബ്ലോഗ് സമ്പ്രദായം തുടരുകയാണെങ്കിൽ പുതുതായി വരുന്ന മലയാളി ഫോട്ടോഗ്രഫർമാർ  കവിത എഴുത്ത് ഒരു അടിസ്ഥാന യോഗ്യതയായി തെറ്റിധരിക്കുകയും ചെയ്യും. എല്ലാവർക്കും എന്തു ചെയ്യാനും സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടു്. പക്ഷെ എല്ലാവരും ഒരു trend തന്നെ പിന്തുടർന്നാൽ പിന്നെ അതിനെ അവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നു വിളിക്കരുതു്. ഭാവനക്ഷാമം എന്നാണു വിളിക്കേണ്ടതു്.

My Experiments with Nostalgia

Nostalgia Experiment # 1.

I clearly remember how much I enjoyed playing games on my Commodore 64 PC in the mid 80s. The clandestine games trading in school and tuition homes; the excitement of visiting Al Hamed Centre and spending 10 Dirhams on a new game. It was all great fun. The memory is still fresh and yes dearly "Nostalgic". Due to the digital nature of most of these experiences. I can, if I wanted to , re-install and re experience all those games today. Most of my mallu friends have been aflicted with this terrible malady of nostalgia, and constantly post stories and poems about how wonderful their green fields, and blue mountains are back home. The fact that none of these things exist in its present form or colour is simply irrelevant to their memory.

We all are nostalgic. But how true is the memory in relation to facts. As a test of my nostalgia factor, I decided put to test how different memory is from actual experience.

I installed an emulator for Commodore 64. (64 stands for 64K of memory) on my Windows 7 PC (4Gb, 1Gb Video, i5 Processor, dual-wide-screen monstrosity). An emulator (for IT challenged amung us ) is a virtual machine that runs on a different operating system and/or processor. For those who arn't familiar with C64 a quick word. C64 runs 16 colours 320 X 200 pixels screen resolution, with a memory of 64K and a speed of somewhere around 1.5 Mhz. (Which is about the same capacity and speed as a door bell today)

After installation of the emulator I tried one of my favourite games , Mission Impossible. Yes the same game was latter made into a blockbuster movie. I even invited my 10 year old son and his neighbourhood buddy to watch me play the game.

And folks It was not a pleasant exercise. The game was slow, graphics was terrible and nothing even close to what I had imagined. The whole experience was just shit. My son was although sympathetic. He consoled me and said that those games were made for a different time for a different bunch of people. 10 year old K.Jr. is much wiser today than what 16 year old K.Sr was then.

I immediately un-installed the emulator and deleted the game. I realized that further installations of Double Dragon, Couldron and Winter Games would simply tarnish the memory of those wonderful games. Which are too precious to be tested, compared and dissected against these 3D x-box and playstation games.

Nostalgia Experiment # 2.

23 years ago I was in charge of special effects (thunder, lightning, storm etc.) for a Malayalam stage performance (Sree Bhoovil Asthira) that ran full house on 10 separate stages all over the UAE. Last week I was invited as a guest to attend the re-enactment of the same musical in Abu Dhabi. The Performance ran like it was supposed to. There weren't any changes at all to the performance, music or script.

However, I couldn't sit through the entire performance due to sheer boredom. 20 years ago it seemed the right thing. Today however it is too slow and boering. And Since I was wedged between two senior patrons of the club, who were so keen on inviting me, I could not even get up and run for dear life before the 3-hour-torture could end. The theme, pace and  techniques were simply out of sync with  present-day audience perceptions. I didn't know that people could have evolve to this extent in 23 years.

I dearly wish that I had never seen the show again. I had cherished all those wonderful visuals, but now they have been re-painted with this mediocre and excruciatingly painful experience that I can't ever forget.

Conclusion: Nostalgia should neither be exposed nor tested with ground realities. Most of them stink. And if the odor is stale to you it can be obnoxious to others.